Storythai

โชคดีที่ได้หยุด 4 วันตั้งแต่วันที่ 21

สบายไป แต่ก็หงุดหงิด (อ้าวว)

และแค่ 4 วันนี้ ก็มีอะไรมากมายจนเรารับแทบไม่ทัน

(โปรดตั้งสติก่อนอ่านน่อ)

21022008

ออกไปพันธ์ทิพย์งาม กะว่าไปสมัครเดอะเบรน และก็ไม่เดินเปื่อยๆนิดหน่อย

ได้นานะ 2 แผ่น (ตอนแรกอยากได้โฮลิค เค้าจาอาวววว จาอาววววว)

แล้วก้อไม่มีไรแล้ว กลับบ้าน

22022008

ขณะที่ดูกบอยู่เพลินๆ

โทรศัพท์ก็ดังขึ้น พบว่าเจ๊วาฬที่เลิฟโทรมาหา

"เฮ้ยขิง พรุ่งนี้เรียนป่ะ?" คำถามเดิมอีกและค่ะพี่น้อง

ก้อตอบเหมือนเดิมว่า เรียน(ถามทำไรฟะ) แต่สิ่งที่เจ๊จะบอก มันน่าตะลึงยิ่งกว่า

คือ เจ๊บอกว่า พี่กันยา ซึ่งเป็นรุ่นพี่แผน 2 คนนึง(แต่เราไม่ค่อยสนิทด้วย)
เค้าเสียแล้วอ่ะ!!! เค้าเสียเพราะนั่งรถไปกะแฟนแล้วรถชน

กูงง กูอึ้ง กูแบบว่า มันเอ่ยไม่ถูกเลย

...ถึงเราไม่ค่อยจะมีกันเท่าไหร่ แต่ขอให้พี่มีความสุข หลับให้สบายนะคะ...

จำได้เลยว่าพอวางสายจากเจ๊เสร็จ กูเดินแล้วขามันยวบๆ ไม่ไหวแล้วว กูเดินไม่ไหวอ่า~ มันกะทันหันจริงๆ
มันนิ่ง ทำอะไรไม่ถูกเลย
...

ความแน่นอน มันคือ ความไม่แน่นอนอย่างนี้แหละ ดังนั้น รีบทำสิ่งที่ใจอยากให้เสร็จซะ
เราจะได้จากไปอย่างสบายใจ จากไปให้ผู้คนได้นึกถึง

23022008

เย็นนี้ออกไปเดอะมอลล์กับเจ๊ เพราะเจ๊ไปซื้อการ์ตูนแล้วชวน

ก็เลยตามติดไปด้วย 555

ไปนู่นมีเงินอยู่ 120 (จนกรอบบบ แล้วไปทำไม??)

เลยไปได้บูมมาเล่ม ไปร้านแล้วนึกในใจว่า

สักวัน จะต้องเหมาการ์ตูนมาอ่านให้หมด 55555

แล้ววันนี้เปิดซิงกับการกินไดโดมอน อยากบอกว่าอิ่ม และ อิ่ม และ อิ่ม

ตบท้ายด้วยไอติม (แล้วที่บอกว่าอิ่ม??)

กลับถึงบ้านเกือบ 3 ทุ่ม กะว่าจะอาบน้ำนอน แต่พอจะนอน คิดไอเดียปิ๊งๆได้

เลยมานั่งวาด วาด วาด จน 5 ทุ่ม

พอจะนอนอีกรอบ ก็มัวแต่ฟังเพลง จนเกือบเที่ยงคืนถึงง่วง

สรุป นอนมันเที่ยงคืนแหละ จบ

24022008

ออกไปวชิระ ไปเยี่ยมญาติ อยู่ ICU เลยแหละ

ก็ได้แต่หวังให้เค้าดีขึ้นเร็วๆ

พอจะกลับบ้าน แม่ถาม

"รู้สึกไงตอนเข้าไปในห้อง ICU น่ะ?"

ไม่ได้ตอบ เพราะยังไม่ทันตอบแม่ก็พูด

"คนเรามันก็แค่นี้แหละ เกิด แก่ เจ็บ ตาย เดี๋ยวสักวันลูกก็ต้องเจอ"

นั่นสินะ อะไรจะเกิดเราไม่เคยจะรู้ล่วงหน้า

แล้วพรุ่งนี้ชั้นจะทำไงดี การบ้านยังไม่เสร็จ(ไอ้เด็กไม่รักดี - -*)

สองทุ่มครึ่งแล้วววว....(แล้วไง??)

อ่ะ - -// ลืมย่อรูป

11 เดือนแล้ว (โดยประมาณ) ที่เราถามตัวเองมาตลอดว่า

ตกลงสิ่งที่เราเป็นอยู่ตอนนี้มันคืออะไร??

ในบางเวลา มันคือเวลาปกติธรรมดาที่เราไม่ได้คิดอะไร

ในบางเวลา คือเวลาที่เรามีความสุขจนไม่อาจจะบรรยาย

ในบางเวลา คือเวลาที่เราเศร้าหมองจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

ในบางเวลา หัวใจมันไหวหวั่นจนควบคุมแทบไม่ได้

ทำไมถึงต้องเป็นแบบนี้ ทำไม ทำไม และ ทำไม????

ไม่ค่อยมีอะไรกระจ่างเลยจริงๆ

อยากย้อนกลับไปวันแรกที่เรารู้จักคำว่ารัก แล้วคิดใหม่ ว่ามันใช่รักแน่เหรอ

เหมือนเราสับสน ไม่เคยมั่นใจกับอะไรสักอย่าง

...

จากเดิมที่เคยบอกตัวเอง "เรามีความสุขแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว"

แต่วันนี้ มันมีอย่างอื่นเข้ามาปะปน เริ่มทำใจไม่ได้กับความผิดหวัง

งี่เง่าบ่อยๆ ทำตัวแปลกๆ เหมือนไม่ใช่ตัวเองสักนิด

ถ้าเราไม่เป็นแบบนี้เราจะมีอะไรดีขึ้นมั้ย เราจะอยู่อย่างปกติสุขหรือเปล่า

ไม่รู้......

เคยบอกกับตัวเองว่า ถ้าชั้นไม่รักเธอ ชั้นจะก็จะไม่รักใครอีก

ไม่เคยมีสักเวลา ที่ทำได้อย่างตั้งใจ

มันไม่เจ็บนะ มันไม่ทุกข์ทรมานนะ แต่มันเศร้า

ทำใจได้กับการ ไม่รัก แต่ ทรมานกับการห้ามตัวเองไม่ให้ข้ามเขต

การไม่ได้ปลดปล่อยความรู้สึกอะไรให้เต็มที่ จากที่เคยทำได้

แต่ตอนนี้ทำไมทำได้อย่างยากลำบากเหลือเกิน

บอกตัวเองทุกวันว่า ไม่ได้รัก และไม่ได้รัก เตือนตัวเองอยู่ทุกเวลา

เพราะไม่ว่าจะรัก หรือไม่รัก ก็ไม่มีอะไรดีเลย

ต่อให้เรารัก เค้าจะมีวันรักเราสักวันมั้ย???

ไม่อยากให้สิ่งที่ดีอยู่แล้ว พังทลายต่อหน้าต่อตา

ถ้าหากบอกรัก วันนี้ก็ไม่ต้องคอยยืนหลบตา

คิดแล้วรู้สึกชา เข้าไปในหัวใจ

อยากบอกก็สาย ต้องโทษตัวเองปากหนักไม่พูดไป

ทำได้แค่เจ็บ ไม่มีสิทธิ์พูดเลย

ทำได้แค่เจ็บ ก็อยากไม่พูดเอง

EDIT เพิ่มเติม 08032008

คือ ยังไม่มีเรื่องจะอัพไง เลยมานั่งเขียนร่ายยาวอะไรเรื่อยเปื่อยก่อน

เพิ่งปิดเทอมเมื่อวานที่ผ่านมา

รุสึกว่าปิดเทอมปีนี้งานเข้าเงินออก ไม่น่าจะมีเวลาว่าง ถ้ามีก็นิดนึงน่ะนะ

ได้หายใจกันนิดหน่อย แบบได้อยู่ว่างๆอืด อู้จริงๆเลยน่ะ

เพราะปิดเทอมนี้มันมีอะไรที่ต้องทำและอยากทำตั้งเยอะเลย

แต่แค่สิ่งที่ต้องทำไม่รุ้ว่ามันจะทำหมดหรือเปล่าเหอะ

และที่สำคัญ สิ่งที่คาดหวังเอาไว้ กลัวไม่เป็นอย่างที่ตั้งใจ

"ผลสอบ มอ 5 นั่นเอง"

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ไม่ตกก็บุญแล้ว

แต่เทอมนี้ ไม่อยากตก (ติด 0)และก็ไม่อยากให้เกรดมันลดลง

ไม่อยากจะถอยหลังไปกว่านี้ไง ทำไงได้ อีกไม่ถึงปีจะ ent แล้ว

เหมือนจะไม่เครียด แต่ก็กังวล

เห้ออ.......

ถ้าทุกสิ่งเป็นได้ตามที่หวังก็คงจะดี

รอ.... พรุ่งนี้

รอ.... ต่อไป