Storythai

โชคดีที่ได้หยุด 4 วันตั้งแต่วันที่ 21

สบายไป แต่ก็หงุดหงิด (อ้าวว)

และแค่ 4 วันนี้ ก็มีอะไรมากมายจนเรารับแทบไม่ทัน

(โปรดตั้งสติก่อนอ่านน่อ)

 

21022008

ออกไปพันธ์ทิพย์งาม กะว่าไปสมัครเดอะเบรน และก็ไม่เดินเปื่อยๆนิดหน่อย

ได้นานะ 2 แผ่น (ตอนแรกอยากได้โฮลิค เค้าจาอาวววว จาอาววววว)

แล้วก้อไม่มีไรแล้ว กลับบ้าน

 

22022008

ขณะที่ดูกบอยู่เพลินๆ

โทรศัพท์ก็ดังขึ้น พบว่าเจ๊วาฬที่เลิฟโทรมาหา

"เฮ้ยขิง พรุ่งนี้เรียนป่ะ?" คำถามเดิมอีกและค่ะพี่น้อง

ก้อตอบเหมือนเดิมว่า เรียน(ถามทำไรฟะ) แต่สิ่งที่เจ๊จะบอก มันน่าตะลึงยิ่งกว่า

คือ เจ๊บอกว่า พี่กันยา ซึ่งเป็นรุ่นพี่แผน 2 คนนึง(แต่เราไม่ค่อยสนิทด้วย)
เค้าเสียแล้วอ่ะ!!! เค้าเสียเพราะนั่งรถไปกะแฟนแล้วรถชน

กูงง กูอึ้ง กูแบบว่า มันเอ่ยไม่ถูกเลย

...ถึงเราไม่ค่อยจะมีกันเท่าไหร่ แต่ขอให้พี่มีความสุข หลับให้สบายนะคะ...

จำได้เลยว่าพอวางสายจากเจ๊เสร็จ กูเดินแล้วขามันยวบๆ ไม่ไหวแล้วว กูเดินไม่ไหวอ่า~ มันกะทันหันจริงๆ
มันนิ่ง ทำอะไรไม่ถูกเลย
...

ความแน่นอน มันคือ ความไม่แน่นอนอย่างนี้แหละ ดังนั้น รีบทำสิ่งที่ใจอยากให้เสร็จซะ
เราจะได้จากไปอย่างสบายใจ จากไปให้ผู้คนได้นึกถึง

 

23022008

เย็นนี้ออกไปเดอะมอลล์กับเจ๊ เพราะเจ๊ไปซื้อการ์ตูนแล้วชวน

ก็เลยตามติดไปด้วย 555

ไปนู่นมีเงินอยู่ 120 (จนกรอบบบ แล้วไปทำไม??)

เลยไปได้บูมมาเล่ม ไปร้านแล้วนึกในใจว่า

สักวัน จะต้องเหมาการ์ตูนมาอ่านให้หมด 55555

แล้ววันนี้เปิดซิงกับการกินไดโดมอน อยากบอกว่าอิ่ม และ อิ่ม และ อิ่ม

ตบท้ายด้วยไอติม (แล้วที่บอกว่าอิ่ม??)

กลับถึงบ้านเกือบ 3 ทุ่ม กะว่าจะอาบน้ำนอน แต่พอจะนอน คิดไอเดียปิ๊งๆได้

เลยมานั่งวาด วาด วาด จน 5 ทุ่ม

พอจะนอนอีกรอบ ก็มัวแต่ฟังเพลง จนเกือบเที่ยงคืนถึงง่วง

สรุป นอนมันเที่ยงคืนแหละ จบ

 

24022008

ออกไปวชิระ ไปเยี่ยมญาติ อยู่ ICU เลยแหละ

ก็ได้แต่หวังให้เค้าดีขึ้นเร็วๆ

พอจะกลับบ้าน แม่ถาม

"รู้สึกไงตอนเข้าไปในห้อง ICU น่ะ?"

ไม่ได้ตอบ เพราะยังไม่ทันตอบแม่ก็พูด

"คนเรามันก็แค่นี้แหละ เกิด แก่ เจ็บ ตาย เดี๋ยวสักวันลูกก็ต้องเจอ"

นั่นสินะ อะไรจะเกิดเราไม่เคยจะรู้ล่วงหน้า

แล้วพรุ่งนี้ชั้นจะทำไงดี การบ้านยังไม่เสร็จ(ไอ้เด็กไม่รักดี - -*)

สองทุ่มครึ่งแล้วววว....(แล้วไง??)

 

อ่ะ - -// ลืมย่อรูป

11 เดือนแล้ว (โดยประมาณ) ที่เราถามตัวเองมาตลอดว่า

ตกลงสิ่งที่เราเป็นอยู่ตอนนี้มันคืออะไร??

ในบางเวลา มันคือเวลาปกติธรรมดาที่เราไม่ได้คิดอะไร

ในบางเวลา คือเวลาที่เรามีความสุขจนไม่อาจจะบรรยาย

ในบางเวลา คือเวลาที่เราเศร้าหมองจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

ในบางเวลา หัวใจมันไหวหวั่นจนควบคุมแทบไม่ได้

ทำไมถึงต้องเป็นแบบนี้ ทำไม ทำไม และ ทำไม????

ไม่ค่อยมีอะไรกระจ่างเลยจริงๆ

อยากย้อนกลับไปวันแรกที่เรารู้จักคำว่ารัก แล้วคิดใหม่ ว่ามันใช่รักแน่เหรอ

เหมือนเราสับสน ไม่เคยมั่นใจกับอะไรสักอย่าง

...

จากเดิมที่เคยบอกตัวเอง "เรามีความสุขแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว"

แต่วันนี้ มันมีอย่างอื่นเข้ามาปะปน เริ่มทำใจไม่ได้กับความผิดหวัง

งี่เง่าบ่อยๆ ทำตัวแปลกๆ เหมือนไม่ใช่ตัวเองสักนิด

ถ้าเราไม่เป็นแบบนี้เราจะมีอะไรดีขึ้นมั้ย เราจะอยู่อย่างปกติสุขหรือเปล่า

ไม่รู้......

 

เคยบอกกับตัวเองว่า ถ้าชั้นไม่รักเธอ ชั้นจะก็จะไม่รักใครอีก

ไม่เคยมีสักเวลา ที่ทำได้อย่างตั้งใจ

มันไม่เจ็บนะ มันไม่ทุกข์ทรมานนะ แต่มันเศร้า

ทำใจได้กับการ ไม่รัก แต่ ทรมานกับการห้ามตัวเองไม่ให้ข้ามเขต

การไม่ได้ปลดปล่อยความรู้สึกอะไรให้เต็มที่ จากที่เคยทำได้

แต่ตอนนี้ทำไมทำได้อย่างยากลำบากเหลือเกิน

บอกตัวเองทุกวันว่า ไม่ได้รัก และไม่ได้รัก เตือนตัวเองอยู่ทุกเวลา

เพราะไม่ว่าจะรัก หรือไม่รัก ก็ไม่มีอะไรดีเลย

ต่อให้เรารัก เค้าจะมีวันรักเราสักวันมั้ย???

 

ไม่อยากให้สิ่งที่ดีอยู่แล้ว พังทลายต่อหน้าต่อตา

 

ถ้าหากบอกรัก วันนี้ก็ไม่ต้องคอยยืนหลบตา

คิดแล้วรู้สึกชา เข้าไปในหัวใจ

อยากบอกก็สาย ต้องโทษตัวเองปากหนักไม่พูดไป

ทำได้แค่เจ็บ ไม่มีสิทธิ์พูดเลย

 

ทำได้แค่เจ็บ ก็อยากไม่พูดเอง

EDIT เพิ่มเติม 08032008

คือ ยังไม่มีเรื่องจะอัพไง เลยมานั่งเขียนร่ายยาวอะไรเรื่อยเปื่อยก่อน

เพิ่งปิดเทอมเมื่อวานที่ผ่านมา

รุสึกว่าปิดเทอมปีนี้งานเข้าเงินออก ไม่น่าจะมีเวลาว่าง ถ้ามีก็นิดนึงน่ะนะ

ได้หายใจกันนิดหน่อย แบบได้อยู่ว่างๆอืด อู้จริงๆเลยน่ะ

เพราะปิดเทอมนี้มันมีอะไรที่ต้องทำและอยากทำตั้งเยอะเลย

แต่แค่สิ่งที่ต้องทำไม่รุ้ว่ามันจะทำหมดหรือเปล่าเหอะ

และที่สำคัญ สิ่งที่คาดหวังเอาไว้ กลัวไม่เป็นอย่างที่ตั้งใจ

"ผลสอบ มอ 5 นั่นเอง"

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ไม่ตกก็บุญแล้ว

แต่เทอมนี้ ไม่อยากตก (ติด 0)และก็ไม่อยากให้เกรดมันลดลง

ไม่อยากจะถอยหลังไปกว่านี้ไง ทำไงได้ อีกไม่ถึงปีจะ ent แล้ว

เหมือนจะไม่เครียด แต่ก็กังวล

เห้ออ.......

 

ถ้าทุกสิ่งเป็นได้ตามที่หวังก็คงจะดี

รอ.... พรุ่งนี้

รอ.... ต่อไป

โชคดีที่ได้หยุด 4 วันตั้งแต่วันที่ 21

สบายไป แต่ก็หงุดหงิด (อ้าวว)

และแค่ 4 วันนี้ ก็มีอะไรมากมายจนเรารับแทบไม่ทัน

(โปรดตั้งสติก่อนอ่านน่อ)

 

21022008

ออกไปพันธ์ทิพย์งาม กะว่าไปสมัครเดอะเบรน และก็ไม่เดินเปื่อยๆนิดหน่อย

ได้นานะ 2 แผ่น (ตอนแรกอยากได้โฮลิค เค้าจาอาวววว จาอาววววว)

แล้วก้อไม่มีไรแล้ว กลับบ้าน

 

22022008

ขณะที่ดูกบอยู่เพลินๆ

โทรศัพท์ก็ดังขึ้น พบว่าเจ๊วาฬที่เลิฟโทรมาหา

"เฮ้ยขิง พรุ่งนี้เรียนป่ะ?" คำถามเดิมอีกและค่ะพี่น้อง

ก้อตอบเหมือนเดิมว่า เรียน(ถามทำไรฟะ) แต่สิ่งที่เจ๊จะบอก มันน่าตะลึงยิ่งกว่า

คือ เจ๊บอกว่า พี่กันยา ซึ่งเป็นรุ่นพี่แผน 2 คนนึง(แต่เราไม่ค่อยสนิทด้วย)
เค้าเสียแล้วอ่ะ!!! เค้าเสียเพราะนั่งรถไปกะแฟนแล้วรถชน

กูงง กูอึ้ง กูแบบว่า มันเอ่ยไม่ถูกเลย

...ถึงเราไม่ค่อยจะมีกันเท่าไหร่ แต่ขอให้พี่มีความสุข หลับให้สบายนะคะ...

จำได้เลยว่าพอวางสายจากเจ๊เสร็จ กูเดินแล้วขามันยวบๆ ไม่ไหวแล้วว กูเดินไม่ไหวอ่า~ มันกะทันหันจริงๆ
มันนิ่ง ทำอะไรไม่ถูกเลย
...

ความแน่นอน มันคือ ความไม่แน่นอนอย่างนี้แหละ ดังนั้น รีบทำสิ่งที่ใจอยากให้เสร็จซะ
เราจะได้จากไปอย่างสบายใจ จากไปให้ผู้คนได้นึกถึง

 

23022008

เย็นนี้ออกไปเดอะมอลล์กับเจ๊ เพราะเจ๊ไปซื้อการ์ตูนแล้วชวน

ก็เลยตามติดไปด้วย 555

ไปนู่นมีเงินอยู่ 120 (จนกรอบบบ แล้วไปทำไม??)

เลยไปได้บูมมาเล่ม ไปร้านแล้วนึกในใจว่า

สักวัน จะต้องเหมาการ์ตูนมาอ่านให้หมด 55555

แล้ววันนี้เปิดซิงกับการกินไดโดมอน อยากบอกว่าอิ่ม และ อิ่ม และ อิ่ม

ตบท้ายด้วยไอติม (แล้วที่บอกว่าอิ่ม??)

กลับถึงบ้านเกือบ 3 ทุ่ม กะว่าจะอาบน้ำนอน แต่พอจะนอน คิดไอเดียปิ๊งๆได้

เลยมานั่งวาด วาด วาด จน 5 ทุ่ม

พอจะนอนอีกรอบ ก็มัวแต่ฟังเพลง จนเกือบเที่ยงคืนถึงง่วง

สรุป นอนมันเที่ยงคืนแหละ จบ

 

24022008

ออกไปวชิระ ไปเยี่ยมญาติ อยู่ ICU เลยแหละ

ก็ได้แต่หวังให้เค้าดีขึ้นเร็วๆ

พอจะกลับบ้าน แม่ถาม

"รู้สึกไงตอนเข้าไปในห้อง ICU น่ะ?"

ไม่ได้ตอบ เพราะยังไม่ทันตอบแม่ก็พูด

"คนเรามันก็แค่นี้แหละ เกิด แก่ เจ็บ ตาย เดี๋ยวสักวันลูกก็ต้องเจอ"

นั่นสินะ อะไรจะเกิดเราไม่เคยจะรู้ล่วงหน้า

แล้วพรุ่งนี้ชั้นจะทำไงดี การบ้านยังไม่เสร็จ(ไอ้เด็กไม่รักดี - -*)

สองทุ่มครึ่งแล้วววว....(แล้วไง??)

 

อ่ะ - -// ลืมย่อรูป

11 เดือนแล้ว (โดยประมาณ) ที่เราถามตัวเองมาตลอดว่า

ตกลงสิ่งที่เราเป็นอยู่ตอนนี้มันคืออะไร??

ในบางเวลา มันคือเวลาปกติธรรมดาที่เราไม่ได้คิดอะไร

ในบางเวลา คือเวลาที่เรามีความสุขจนไม่อาจจะบรรยาย

ในบางเวลา คือเวลาที่เราเศร้าหมองจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

ในบางเวลา หัวใจมันไหวหวั่นจนควบคุมแทบไม่ได้

ทำไมถึงต้องเป็นแบบนี้ ทำไม ทำไม และ ทำไม????

ไม่ค่อยมีอะไรกระจ่างเลยจริงๆ

อยากย้อนกลับไปวันแรกที่เรารู้จักคำว่ารัก แล้วคิดใหม่ ว่ามันใช่รักแน่เหรอ

เหมือนเราสับสน ไม่เคยมั่นใจกับอะไรสักอย่าง

...

จากเดิมที่เคยบอกตัวเอง "เรามีความสุขแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว"

แต่วันนี้ มันมีอย่างอื่นเข้ามาปะปน เริ่มทำใจไม่ได้กับความผิดหวัง

งี่เง่าบ่อยๆ ทำตัวแปลกๆ เหมือนไม่ใช่ตัวเองสักนิด

ถ้าเราไม่เป็นแบบนี้เราจะมีอะไรดีขึ้นมั้ย เราจะอยู่อย่างปกติสุขหรือเปล่า

ไม่รู้......

 

เคยบอกกับตัวเองว่า ถ้าชั้นไม่รักเธอ ชั้นจะก็จะไม่รักใครอีก

ไม่เคยมีสักเวลา ที่ทำได้อย่างตั้งใจ

มันไม่เจ็บนะ มันไม่ทุกข์ทรมานนะ แต่มันเศร้า

ทำใจได้กับการ ไม่รัก แต่ ทรมานกับการห้ามตัวเองไม่ให้ข้ามเขต

การไม่ได้ปลดปล่อยความรู้สึกอะไรให้เต็มที่ จากที่เคยทำได้

แต่ตอนนี้ทำไมทำได้อย่างยากลำบากเหลือเกิน

บอกตัวเองทุกวันว่า ไม่ได้รัก และไม่ได้รัก เตือนตัวเองอยู่ทุกเวลา

เพราะไม่ว่าจะรัก หรือไม่รัก ก็ไม่มีอะไรดีเลย

ต่อให้เรารัก เค้าจะมีวันรักเราสักวันมั้ย???

 

ไม่อยากให้สิ่งที่ดีอยู่แล้ว พังทลายต่อหน้าต่อตา

 

ถ้าหากบอกรัก วันนี้ก็ไม่ต้องคอยยืนหลบตา

คิดแล้วรู้สึกชา เข้าไปในหัวใจ

อยากบอกก็สาย ต้องโทษตัวเองปากหนักไม่พูดไป

ทำได้แค่เจ็บ ไม่มีสิทธิ์พูดเลย

 

ทำได้แค่เจ็บ ก็อยากไม่พูดเอง

EDIT เพิ่มเติม 08032008

คือ ยังไม่มีเรื่องจะอัพไง เลยมานั่งเขียนร่ายยาวอะไรเรื่อยเปื่อยก่อน

เพิ่งปิดเทอมเมื่อวานที่ผ่านมา

รุสึกว่าปิดเทอมปีนี้งานเข้าเงินออก ไม่น่าจะมีเวลาว่าง ถ้ามีก็นิดนึงน่ะนะ

ได้หายใจกันนิดหน่อย แบบได้อยู่ว่างๆอืด อู้จริงๆเลยน่ะ

เพราะปิดเทอมนี้มันมีอะไรที่ต้องทำและอยากทำตั้งเยอะเลย

แต่แค่สิ่งที่ต้องทำไม่รุ้ว่ามันจะทำหมดหรือเปล่าเหอะ

และที่สำคัญ สิ่งที่คาดหวังเอาไว้ กลัวไม่เป็นอย่างที่ตั้งใจ

"ผลสอบ มอ 5 นั่นเอง"

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ไม่ตกก็บุญแล้ว

แต่เทอมนี้ ไม่อยากตก (ติด 0)และก็ไม่อยากให้เกรดมันลดลง

ไม่อยากจะถอยหลังไปกว่านี้ไง ทำไงได้ อีกไม่ถึงปีจะ ent แล้ว

เหมือนจะไม่เครียด แต่ก็กังวล

เห้ออ.......

 

ถ้าทุกสิ่งเป็นได้ตามที่หวังก็คงจะดี

รอ.... พรุ่งนี้

รอ.... ต่อไป

 

 

หายงอนสตอรี่แล้ว เลยลองมาอัพเวอร์ชันใหม่ดู

บางที เราอาจจะรักมันก็ได้

ไม่ลองเปิดใจ แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าเขาเป็นอย่างไร

 

(จิ๊กแว่นน้องมาใส่ ก๊าชชชช)

เมื่อวันวาเลนไทน์ ผ่านไปได้ด้วยดี

ขอบคุณทุกคนนะที่ให้ของขวัญขิงนะ และก้อขอบคุณทุกคำพูด ทุก sms ทุกอย่างที่ทำให้รู้ว่า

............รักขิง

แน่นอนว่า ขิงไม่ได้ให้อะไรใครเลย

เพราะมันชาชิน กะวันวาเลนไทน์ไปซะแร้วว

 

ของขวัญจากทุกๆคน ^^ ขอบคุณมากๆเลยนะ

 

Learn+Test

ช่วงนี้การเรียนและสอบกะลังใกล้เข้ามาทุกทีๆ เครียดดดฮ่ะ

เพราะมีสอบเข้ามากี่วิชาวะ มากมายก่ายกอง เบื่อ เบื่อ เบื่อ เซง อ๊ากกกก

แล้วพอปิดเทอม กะว่าจะเรียนพิเศษเพิ่มแล้ว เผื่อจะมีอะไรดีขึ้นบ้าง

ไม่แน่ เราอาจจะมีพลัง Maxx ดันตัวเองสูงสุด

แล้วเราก้อจะเอนท์ ติดดด วู้วววววววววว!!!!!!!!!!!!!

(รั่วและ)

 

โฮะๆๆ ดูแล้วเป็นเด็กเรียนน่าดู (ก็แค่มาดเท่านั้นแหละ 555)

 

Something Some Story

ตอนนี้ ไม่ค่อยจะเข้าใจ มันสับสน

และไม่อยากจะรับรู้อะไรอีกแล้ว ว่ามันจริงหรือเท็จ

อยากบอกว่า ถึงเราจะพูดอะไรไม่ค่อยคิด แต่เราก็มั่นใจว่า

เราไม่เคยคิดที่จะทำให้ใครเจ็บปวด ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่

เพราะเรา เชื่อมั่น ถึงเราจะไม่ดี แต่เราก็ยังมีสมองไว้คิด!!!

 

(อีกสักเรื่อง)

อยากจะหลับทุ่มนึงตื่นตีสามตีสี่(เพื่อ???)

เพื่อมารอดูกลางคืนเปลี่ยนเป็นกลางวัน ถึงแม้จะเคยเห็นแล้วก็ตามทีเถอะ

แต่เราก็อยากจะรอดู ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพื่ออะไร

รอแสงสว่างที่จะให้ความอบอุ่นมั้งง 555

 

ในบางเวลาเราก็รู้สึก ไม่มีใครเลย จริงๆ

เรารูสึกว่า บางทีเราก็อยากอยู่คนเดียว แต่เวลานั้นกลับมีผู้คนมากมาย

แต่เวลาที่ทำไมอยากเจอผู้คนมากมาย เราถึงต้องโดดเดี่ยว เปลี่ยว เหงา

เห้อ.............

 

ข้างในดวงใจ ใครที่เห็นชั้นบ้าง มีแต่ความกลัว กลัวเพราะมันแสนอ้างว้าง

หลับตาลืมตาไม่ต่างกันเลย ไม่เจอสักครั้ง

 

เมื่อไหร่ ชีวิตจะเช้า เมื่อไหร่ ค่ำคืนจะหนาวจะเป็นเพียงแค่ฝัน

ตอนนี้ข้างในจิตใจ มันแสนทรมาน จะผ่านมันไปได้มั้ย

ได้แต่เหมือมองไปสุดตา รอคอยแค่เพียงลำแสงที่ส่องมาจากฟ้า

สลายทุกความมืดมน เปลี่ยนชั้นเป็นคนใหม่

ยังคงมีจริงใช่มั้ย สักคนที่นำทางหัวใจ เป็นแสงแรกแห่งชีวิต

สลายทุกความผิดหวัง ฉุดชั้นให้เดินไป

ยังมีจริงใช่มั้ย คนนั้นที่ชั้นเฝ้ารอ_______

 

เพ้อว่ะ 555

เรื่องหมดแล้วง่ะ เดี๋ยวนึกออกจะมาเขียนต่อ ฮิ้วววว

โชคดีที่ได้หยุด 4 วันตั้งแต่วันที่ 21

สบายไป แต่ก็หงุดหงิด (อ้าวว)

และแค่ 4 วันนี้ ก็มีอะไรมากมายจนเรารับแทบไม่ทัน

(โปรดตั้งสติก่อนอ่านน่อ)

 

21022008

ออกไปพันธ์ทิพย์งาม กะว่าไปสมัครเดอะเบรน และก็ไม่เดินเปื่อยๆนิดหน่อย

ได้นานะ 2 แผ่น (ตอนแรกอยากได้โฮลิค เค้าจาอาวววว จาอาววววว)

แล้วก้อไม่มีไรแล้ว กลับบ้าน

 

22022008

ขณะที่ดูกบอยู่เพลินๆ

โทรศัพท์ก็ดังขึ้น พบว่าเจ๊วาฬที่เลิฟโทรมาหา

"เฮ้ยขิง พรุ่งนี้เรียนป่ะ?" คำถามเดิมอีกและค่ะพี่น้อง

ก้อตอบเหมือนเดิมว่า เรียน(ถามทำไรฟะ) แต่สิ่งที่เจ๊จะบอก มันน่าตะลึงยิ่งกว่า

คือ เจ๊บอกว่า พี่กันยา ซึ่งเป็นรุ่นพี่แผน 2 คนนึง(แต่เราไม่ค่อยสนิทด้วย)
เค้าเสียแล้วอ่ะ!!! เค้าเสียเพราะนั่งรถไปกะแฟนแล้วรถชน

กูงง กูอึ้ง กูแบบว่า มันเอ่ยไม่ถูกเลย

...ถึงเราไม่ค่อยจะมีกันเท่าไหร่ แต่ขอให้พี่มีความสุข หลับให้สบายนะคะ...

จำได้เลยว่าพอวางสายจากเจ๊เสร็จ กูเดินแล้วขามันยวบๆ ไม่ไหวแล้วว กูเดินไม่ไหวอ่า~ มันกะทันหันจริงๆ
มันนิ่ง ทำอะไรไม่ถูกเลย
...

ความแน่นอน มันคือ ความไม่แน่นอนอย่างนี้แหละ ดังนั้น รีบทำสิ่งที่ใจอยากให้เสร็จซะ
เราจะได้จากไปอย่างสบายใจ จากไปให้ผู้คนได้นึกถึง

 

23022008

เย็นนี้ออกไปเดอะมอลล์กับเจ๊ เพราะเจ๊ไปซื้อการ์ตูนแล้วชวน

ก็เลยตามติดไปด้วย 555

ไปนู่นมีเงินอยู่ 120 (จนกรอบบบ แล้วไปทำไม??)

เลยไปได้บูมมาเล่ม ไปร้านแล้วนึกในใจว่า

สักวัน จะต้องเหมาการ์ตูนมาอ่านให้หมด 55555

แล้ววันนี้เปิดซิงกับการกินไดโดมอน อยากบอกว่าอิ่ม และ อิ่ม และ อิ่ม

ตบท้ายด้วยไอติม (แล้วที่บอกว่าอิ่ม??)

กลับถึงบ้านเกือบ 3 ทุ่ม กะว่าจะอาบน้ำนอน แต่พอจะนอน คิดไอเดียปิ๊งๆได้

เลยมานั่งวาด วาด วาด จน 5 ทุ่ม

พอจะนอนอีกรอบ ก็มัวแต่ฟังเพลง จนเกือบเที่ยงคืนถึงง่วง

สรุป นอนมันเที่ยงคืนแหละ จบ

 

24022008

ออกไปวชิระ ไปเยี่ยมญาติ อยู่ ICU เลยแหละ

ก็ได้แต่หวังให้เค้าดีขึ้นเร็วๆ

พอจะกลับบ้าน แม่ถาม

"รู้สึกไงตอนเข้าไปในห้อง ICU น่ะ?"

ไม่ได้ตอบ เพราะยังไม่ทันตอบแม่ก็พูด

"คนเรามันก็แค่นี้แหละ เกิด แก่ เจ็บ ตาย เดี๋ยวสักวันลูกก็ต้องเจอ"

นั่นสินะ อะไรจะเกิดเราไม่เคยจะรู้ล่วงหน้า

แล้วพรุ่งนี้ชั้นจะทำไงดี การบ้านยังไม่เสร็จ(ไอ้เด็กไม่รักดี - -*)

สองทุ่มครึ่งแล้วววว....(แล้วไง??)

 

อ่ะ - -// ลืมย่อรูป

11 เดือนแล้ว (โดยประมาณ) ที่เราถามตัวเองมาตลอดว่า

ตกลงสิ่งที่เราเป็นอยู่ตอนนี้มันคืออะไร??

ในบางเวลา มันคือเวลาปกติธรรมดาที่เราไม่ได้คิดอะไร

ในบางเวลา คือเวลาที่เรามีความสุขจนไม่อาจจะบรรยาย

ในบางเวลา คือเวลาที่เราเศร้าหมองจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

ในบางเวลา หัวใจมันไหวหวั่นจนควบคุมแทบไม่ได้

ทำไมถึงต้องเป็นแบบนี้ ทำไม ทำไม และ ทำไม????

ไม่ค่อยมีอะไรกระจ่างเลยจริงๆ

อยากย้อนกลับไปวันแรกที่เรารู้จักคำว่ารัก แล้วคิดใหม่ ว่ามันใช่รักแน่เหรอ

เหมือนเราสับสน ไม่เคยมั่นใจกับอะไรสักอย่าง

...

จากเดิมที่เคยบอกตัวเอง "เรามีความสุขแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว"

แต่วันนี้ มันมีอย่างอื่นเข้ามาปะปน เริ่มทำใจไม่ได้กับความผิดหวัง

งี่เง่าบ่อยๆ ทำตัวแปลกๆ เหมือนไม่ใช่ตัวเองสักนิด

ถ้าเราไม่เป็นแบบนี้เราจะมีอะไรดีขึ้นมั้ย เราจะอยู่อย่างปกติสุขหรือเปล่า

ไม่รู้......

 

เคยบอกกับตัวเองว่า ถ้าชั้นไม่รักเธอ ชั้นจะก็จะไม่รักใครอีก

ไม่เคยมีสักเวลา ที่ทำได้อย่างตั้งใจ

มันไม่เจ็บนะ มันไม่ทุกข์ทรมานนะ แต่มันเศร้า

ทำใจได้กับการ ไม่รัก แต่ ทรมานกับการห้ามตัวเองไม่ให้ข้ามเขต

การไม่ได้ปลดปล่อยความรู้สึกอะไรให้เต็มที่ จากที่เคยทำได้

แต่ตอนนี้ทำไมทำได้อย่างยากลำบากเหลือเกิน

บอกตัวเองทุกวันว่า ไม่ได้รัก และไม่ได้รัก เตือนตัวเองอยู่ทุกเวลา

เพราะไม่ว่าจะรัก หรือไม่รัก ก็ไม่มีอะไรดีเลย

ต่อให้เรารัก เค้าจะมีวันรักเราสักวันมั้ย???

 

ไม่อยากให้สิ่งที่ดีอยู่แล้ว พังทลายต่อหน้าต่อตา

 

ถ้าหากบอกรัก วันนี้ก็ไม่ต้องคอยยืนหลบตา

คิดแล้วรู้สึกชา เข้าไปในหัวใจ

อยากบอกก็สาย ต้องโทษตัวเองปากหนักไม่พูดไป

ทำได้แค่เจ็บ ไม่มีสิทธิ์พูดเลย

 

ทำได้แค่เจ็บ ก็อยากไม่พูดเอง

EDIT เพิ่มเติม 08032008

คือ ยังไม่มีเรื่องจะอัพไง เลยมานั่งเขียนร่ายยาวอะไรเรื่อยเปื่อยก่อน

เพิ่งปิดเทอมเมื่อวานที่ผ่านมา

รุสึกว่าปิดเทอมปีนี้งานเข้าเงินออก ไม่น่าจะมีเวลาว่าง ถ้ามีก็นิดนึงน่ะนะ

ได้หายใจกันนิดหน่อย แบบได้อยู่ว่างๆอืด อู้จริงๆเลยน่ะ

เพราะปิดเทอมนี้มันมีอะไรที่ต้องทำและอยากทำตั้งเยอะเลย

แต่แค่สิ่งที่ต้องทำไม่รุ้ว่ามันจะทำหมดหรือเปล่าเหอะ

และที่สำคัญ สิ่งที่คาดหวังเอาไว้ กลัวไม่เป็นอย่างที่ตั้งใจ

"ผลสอบ มอ 5 นั่นเอง"

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ไม่ตกก็บุญแล้ว

แต่เทอมนี้ ไม่อยากตก (ติด 0)และก็ไม่อยากให้เกรดมันลดลง

ไม่อยากจะถอยหลังไปกว่านี้ไง ทำไงได้ อีกไม่ถึงปีจะ ent แล้ว

เหมือนจะไม่เครียด แต่ก็กังวล

เห้ออ.......

 

ถ้าทุกสิ่งเป็นได้ตามที่หวังก็คงจะดี

รอ.... พรุ่งนี้

รอ.... ต่อไป

 

 

หายงอนสตอรี่แล้ว เลยลองมาอัพเวอร์ชันใหม่ดู

บางที เราอาจจะรักมันก็ได้

ไม่ลองเปิดใจ แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าเขาเป็นอย่างไร

 

(จิ๊กแว่นน้องมาใส่ ก๊าชชชช)

เมื่อวันวาเลนไทน์ ผ่านไปได้ด้วยดี

ขอบคุณทุกคนนะที่ให้ของขวัญขิงนะ และก้อขอบคุณทุกคำพูด ทุก sms ทุกอย่างที่ทำให้รู้ว่า

............รักขิง

แน่นอนว่า ขิงไม่ได้ให้อะไรใครเลย

เพราะมันชาชิน กะวันวาเลนไทน์ไปซะแร้วว

 

ของขวัญจากทุกๆคน ^^ ขอบคุณมากๆเลยนะ

 

Learn+Test

ช่วงนี้การเรียนและสอบกะลังใกล้เข้ามาทุกทีๆ เครียดดดฮ่ะ

เพราะมีสอบเข้ามากี่วิชาวะ มากมายก่ายกอง เบื่อ เบื่อ เบื่อ เซง อ๊ากกกก

แล้วพอปิดเทอม กะว่าจะเรียนพิเศษเพิ่มแล้ว เผื่อจะมีอะไรดีขึ้นบ้าง

ไม่แน่ เราอาจจะมีพลัง Maxx ดันตัวเองสูงสุด

แล้วเราก้อจะเอนท์ ติดดด วู้วววววววววว!!!!!!!!!!!!!

(รั่วและ)

 

โฮะๆๆ ดูแล้วเป็นเด็กเรียนน่าดู (ก็แค่มาดเท่านั้นแหละ 555)

 

Something Some Story

ตอนนี้ ไม่ค่อยจะเข้าใจ มันสับสน

และไม่อยากจะรับรู้อะไรอีกแล้ว ว่ามันจริงหรือเท็จ

อยากบอกว่า ถึงเราจะพูดอะไรไม่ค่อยคิด แต่เราก็มั่นใจว่า

เราไม่เคยคิดที่จะทำให้ใครเจ็บปวด ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่

เพราะเรา เชื่อมั่น ถึงเราจะไม่ดี แต่เราก็ยังมีสมองไว้คิด!!!

 

(อีกสักเรื่อง)

อยากจะหลับทุ่มนึงตื่นตีสามตีสี่(เพื่อ???)

เพื่อมารอดูกลางคืนเปลี่ยนเป็นกลางวัน ถึงแม้จะเคยเห็นแล้วก็ตามทีเถอะ

แต่เราก็อยากจะรอดู ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพื่ออะไร

รอแสงสว่างที่จะให้ความอบอุ่นมั้งง 555

 

ในบางเวลาเราก็รู้สึก ไม่มีใครเลย จริงๆ

เรารูสึกว่า บางทีเราก็อยากอยู่คนเดียว แต่เวลานั้นกลับมีผู้คนมากมาย

แต่เวลาที่ทำไมอยากเจอผู้คนมากมาย เราถึงต้องโดดเดี่ยว เปลี่ยว เหงา

เห้อ.............

 

ข้างในดวงใจ ใครที่เห็นชั้นบ้าง มีแต่ความกลัว กลัวเพราะมันแสนอ้างว้าง

หลับตาลืมตาไม่ต่างกันเลย ไม่เจอสักครั้ง

 

เมื่อไหร่ ชีวิตจะเช้า เมื่อไหร่ ค่ำคืนจะหนาวจะเป็นเพียงแค่ฝัน

ตอนนี้ข้างในจิตใจ มันแสนทรมาน จะผ่านมันไปได้มั้ย

ได้แต่เหมือมองไปสุดตา รอคอยแค่เพียงลำแสงที่ส่องมาจากฟ้า

สลายทุกความมืดมน เปลี่ยนชั้นเป็นคนใหม่

ยังคงมีจริงใช่มั้ย สักคนที่นำทางหัวใจ เป็นแสงแรกแห่งชีวิต

สลายทุกความผิดหวัง ฉุดชั้นให้เดินไป

ยังมีจริงใช่มั้ย คนนั้นที่ชั้นเฝ้ารอ_______

 

เพ้อว่ะ 555

เรื่องหมดแล้วง่ะ เดี๋ยวนึกออกจะมาเขียนต่อ ฮิ้วววว

ขอเก็บไว้เพียง เรื่องที่อยากจดจำ
ไว้อาลัย แด่ หัวใจที่เย็นชา
...แม่คะ ขิงขอโทษ ขอสักครั้งนะคะ
หวังว่าเรื่องแบบนี้คงจะไม่เกิดขึ้นอีก...

น่านไง ไม่น่าเม้นว่า อยากดองยาวววว เรยย
มีเรื่องให้อัพทันที 555+
ความจริงก็ไม่น่าอัพเก็บไว้หรอก เพราะมันคือความรุ้สึก ไม่ใช่ เรื่องราวสักเท่าไร
แต่เราก็อยากจะเก็บมันเอาไว้ อ่ะนะ

ถ้าใครมาถามว่าขิงชอบฤดูอะไร
ขิงก็จะตอบว่า ขิงชอบฤดูที่ชั้นเหงา
(แล้วก้อจะโดนตีนคนถาม)
ความจริงขิงชอบทุกฤดูกาล เพราะไม่ว่าสภาพอากาศจะเป็นอย่างไร
มันก็คือที่แห่งเดิม โลกใบเดิม ไม่แตกต่างกัน
แต่ถ้าถามว่าขิงชอบสภาพอากาศแบบไหน
ขิงชอบสภาพอากาศหลายแบบ
ขิงชอบท้องฟ้าแจ่มใส มีเมฆเป็นก้อนสีขาว ท้องฟ้าสีสวย
ขิงชอบอากาศตอนฝนหยุดตกใหม่ๆ
แต่ที่ชอบที่สุดคือ
ตอนฝนพรำๆ เรื่อยๆ เอื่อยๆ เฉื่อยๆ อ ย่ า ง วั น นี้

ชอบสีใบไม้ตอนฝนพรำ
ชอบอากาศตอนฝนพรำ
ชอบที่จะเดินตากฝนพรำ
ชอบที่จะฟังเพลงเศร้าตอนฝนพรำ
ชอบที่จะฟังเพลงรักตอนฝนพรำ
ชอบที่สุดคือ อยู่กับคนที่เรารักตอนฝนพรำแล้วเหม่อมองด้วยกัน

...แต่สิ่งที่เกลียดที่สุดคือ...
เวลาที่ต้องอยู่กับฝนพรำคนเดียวนานๆ
และเวลาที่ต้องจากกับคนที่เรารักตอนที่ฝนพรำ
(ถ้ากูโดนบอกเลิกกลางสายฝนนี่อาจจะตายได้ เพราะมันเศร้าเหลือทน ฮากกกกก T_T~)

เมื่อฝนหยุดตก
เราก็จะได้พบเจอกับสิ่งที่สวยงาม
เราเชื่อ....อย่างนั้น

โฮะ โฮะ - -**

ถึงทุกๆคนนะ
พรุ่งนี้แล้วสินะที่จะถึงวันอำลา คิดแล้วมันก็เศร้า(กูเศร้าได้ทุกเรื่องและ 55+)
เวลา 3 อาทิตย์กว่าๆที่เราเป็นพี่โตสุด มันก็คงจะแปร่งๆน่าดู
เพราะ มันเพิ่งเริ่มต้นของหน้าที่พี่
ไม่เคยคิดเลยว่าวันนี้จะมาถึง วันที่เราจะได้มามอบมงกุฎดอกส้ม - -*ให้พี่มอ.6

กูเคยเขียนไว้ว่า พี่พี่รุ่นวิชชาวรณ์คือรุ่นที่กูเศร้าที่สุดเมื่อเค้าจากไป
1 ปีผ่านไป ขอเปลี่ยน
พี่พี่รุ่นอนุสรณ์ 50 ปี คือรุ่นที่กูเศร้าที่สุด(ของที่สุด)เมื่อเค้าจากไป
เพราะช่วงเวลานี้ มันจะมีความสุขมากมายเท่าไหร่ไม่รู้
แต่มันไม่สามารถอธิบายถึงเวลาที่ผ่านมาได้เลย
เพราะเรื่องราวมันมากมาย แต่ทุกสิ่งทำให้คนคนนี้ยิ้มออก หน้าบาน ไม่ร้องไห้
อยากขอบคุณเวลา ที่รักษาเราให้คงอยู่
อยากขอบคุณทุกทุกคน ที่มองเห็นอะไรดีดีในตัวเรา
อยากขอบคุณทุกสิ่ง ที่ทำให้เราเป็นเราอย่างนี้
...

ไม่เปนไร จะไม่เปนไร
เมื่อถึงเวลา อะไรมันก็เปลี่ยนไปเป็นธรรมดา
เพียงแต่ว่า เราต้องใช้เวลาเปลี่ยนแปลงมากกว่าคนอื่นนิดหน่อยเท่านั้นเอง


EdiT
06022008
วันนี้เป็นวันที่พี่มอหกจะจากลาพวกเราเหล่าน้องๆไป
ยิ้มสลับกับน้ำตาคลอทั้งวันอ่ะ (แบบว่ามันหลายเรื่องว้อยยย)
ปีนี้มาแปลก ไม่มีอะไรให้ใครเลยคับ เนื่องจาก ลืมไปสนิทใจT_T แง เค้าขอโต้ด~
แต่ขิงมีรักไว้ให้ทุกคนเสมอน๊า (จะอ้วกว่ะ)
เอากล้องไป ถ่ายงานมาพอสมควร แต่ถ่ายกันเอง โห โคตรเยอะว่ะ- -*

รักพี่พี่ทุกคนเลยน๊า~

ll แอมออยพลอยทรายนุ้ยปอฝันแป้ง ll

  We will be 2geTher and 4ev3r!!

(ท่าประจำ 2 นิ้ว 555 เป็นกันแทบทุกรูป)

ขอบคุณ เจ๊ สำหรับมรดกชิ้นสุดท้ายที่ได้ฝากขิงไว้
มันช่างเป็นหน้าที่ที่ใหญ่หลวงนัก หึหึหึ (เกี่ยวไรฟะ?)
จะพยายามสานต่อละกันนะ แต่จะออกมายังไงอันนี้ไม่รู้
แต่ถ้าเจ๊ฝากมา จะทำให้สุดกำลังที่มีเลย
และก็ ทุกสิ่งที่เจ๊ได้พูดให้ขิงกะหลามฟังในเย็นวันนี้ ก็ ขอบคุณมากๆเลยนะ
เล่นเอาเครียดหนักกว่าเก่าอีก แต่เรา ก็คงต้องเดินต่อ
ไม่มีเวลาพักแล้ว เหลือแค่ปีเดียวเท่านั้นเอง



ต่อหน้า ท้องฟ้าแห่งนี้ ขอเก็บงำความทรงจำดีดีไว้ ที่หัวใจ

ปีเดียว เราก็ต้องเดินไปด้วยกันต่อไปสินะ พีสอง
แต่ละคนก็เดินช้า-เร็วไม่เท่ากัน แต่เราก็ดีใจที่ พีสอง เป็น พีสอง
เราดีใจที่อย่างน้อยเราก็อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา(ขาดแค่แหวน แง...คิดถึงจางงงงง)
เทียบกะห้องอื่นแล้ว ห้องเราเพื่อนออกน้อยที่สุด(คนเดียว) เพราะอะไรก็ไม่รู้นะ
แต่ดีใจที่ได้อยู่พีสอง ชีวิตรู้สึกว่าสนุกและมีความสุขจริงๆ
(แม้บางทีนึกอยากจะออกไปเรียนกะไอ้ด๋อยก็ตาม 555+)

...หวังว่า คงไม่ต้องทุกข์ทนอย่างนี้อีก
ถ้าเรายิ่งรัดมันก็ยิ่งเจ็บ แต่ถ้าฝืนต่อ
จะยอมให้เลือดมันออกมาก็ยินดีใช่มั้ย...

_______________________

ยังอีดิทได้อีกว่ะ 55 !_91_!10022008!_93_!

วันนี้ไปดู chocolate มาเว้ยย
เปนหนังที่มันมากอ่ะ ตอนแรกตั้งใจจะไปดูจีจ้า
ที่ไหนได้
กูเข้าไปหลงรัก ส้ม อมราตอนต้นเรื่อง 555555555
บอกได้แค่นี้และ แบบว่าไปดูเองดีก่า
(ไม่อยากเล่า 55 จบ)

เมื่อวานไป Print รูปมา เลยไปเดินพันทิพย์ต่อ
ได้สร้อย deathnote มาเส้นนึง ซีดี 2 แผ่น
ได้กินสุกี้ด้วยและ ดีใจ(แม้มันจะไม่ใช่ mk)
กินไปก็คิดไป

คิด

คิดอยู่นั่นหละ - -*

ทำไมคิดอย่างนี้

ทำไมเลิกคิดไม่ได้วะ

เพราะอะไร ทำไม เว้ยยยยยย

...

พ่อเริ่มบ่นและ ใกล้สอบแล้ว
ใกล้สอบแล้วก้อจริงแต่กุยังไม่แปรเปลี่ยนอะไรเลยว่ะ
ขอโทษทีนะ ขอโทษมากๆเลยด้วย
ที่ขิงไม่เคยเปนลูกที่ดีของพ่อสักนิด ชอบทำตัวให้พ่อบ่น
ถ้าขิงมีดีกว่านี้พ่อก็คงจะภูมิใจกว่านี้สินะ พ่อก็คงไม่ต้องเหนื่อยทำเพื่อขิงขนาดนี้
สักวันเดี๋ยวไปหานะ ..^^



(อุบาทว์ว่ะ เลยทำเบลอ)

*เ ก็ บ เ รื่  อ ง ร า ว ที่ มี แ ต่ เ ร า   ใ น หั ว ใ จ   ยั ง ไ ม่ ลื ม เ ลื อ น
ฟ้ า ค ร า ม   ที่ ส ด ใ ส   หั ว ใ จ ที่ ง ด ง า ม
ภ า พ ค ว า ม รั ก เ ป ลี่ ย น ชี วิ ต เ ร า  ใ ห้ แ ส น เ บิ ก บ า น
เ มื่ อ เ ธ อ ยิ้ ม โ ล ก ช่ า ง ส ว ย ง า ม
ข อ เ พี ย ง  ข อ บ คุ ณ   ทุ ก วั น   ที่ แ ส น ดี   ที่ ชั้ น   มี เ ธ อ  *





  - -แค่เพียง*หลับตา* - -